De mens in ontwikkeling.
Labelloos Leren is er voor scholen en jeugdwerk. Docenten, mentoren en zorgcoördinatoren doorlopen eerst zelf de Stairway. Daarna leren hun leerlingen zichzelf kennen, als basis voor passend en inclusief onderwijs en meer eigenaarschap.
Vollere klassen. Minder leraren. Passend onderwijs. Inclusiever onderwijs. Mentale gezondheid. Neurodiversiteit. Culturele verschillen. Sociale veiligheid. En daar bovenop: gewoon lesgeven.
Want er zitten dertig verschillende mensen voor een docent. Met verschillende hoofden, verschillende thuissituaties, verschillende talenten en verschillende manieren van leren. En we verwachten van scholen dat al die verschillende mensen mee kunnen doen.
Dat is een terechte verwachting. En een lastige opgave.
Je kunt een docent moeilijk vragen om ieder kind te zien, eigenaarschap te stimuleren, inclusief te werken, rekening te houden met neurodiversiteit en cultuursensitief te zijn, terwijl de klas vol zit en een collega ziek is.
Labelloos komt daarom niet met nóg een verantwoordelijkheid voor de docent. We willen er juist een paar teruggeven aan de leerling.
Voordat we naar de leerling gaan, begint Labelloos bij de professional. We kunnen leerlingen een programma geven waarmee ze zichzelf leren kennen, maar als de volwassenen om hen heen ondertussen vooral denken in typeringen (een drukke, een ongemotiveerde, een zorgleerling), dan zijn we nog steeds aan het categoriseren.
Dus doorloopt de professional zelf eerst de Stairway. Wat vind ik belangrijk? Wat heb ik nodig? Waar ben ik goed in? Waar loop ik zelf tegenaan? Welke overtuigingen neem ik de klas in? Geen test, geen beoordeling. Gewoon een eerlijk antwoord op de vraag wie je zelf bent.
Je kunt een ander alleen ontmoeten zoals je jezelf hebt ontmoet.
Daarna doorlopen leerlingen dezelfde Stairway. Niet om zichzelf zo snel mogelijk in vijf nieuwe hokjes te stoppen, maar om taal te ontwikkelen voor zichzelf.
"Weet ik niet" kan zo geleidelijk veranderen in "dit heb ik nodig". "School is niet leuk" kan worden: "ik haak af als ik niet begrijp waarom ik iets moet leren". En "ik kan dit niet" kan worden: "ik vind dit moeilijk, maar dat andere kan ik blijkbaar wél goed".
Een docent hoeft dan niet dertig kinderen volledig te leren lezen. Misschien kunnen we kinderen steeds beter leren zichzelf te lezen.
Want wat hebben we eraan als een leerling eindelijk woorden heeft voor wie hij is, en de school daar vervolgens geen raad mee weet? Daarom werken we binnen Labelloos Leren aan twee kanten.
maakt leerling én professional zichtbaar.
bouwt aan een schoolcultuur waarin al die verschillen daadwerkelijk kunnen landen.
Inclusief onderwijs betekent voor ons niet dat iedereen hetzelfde wordt, en ook niet dat de docent zich in dertig verschillende mensen tegelijk moet transformeren. Het betekent dat mensen zichzelf en elkaar steeds beter leren verstaan, dat verschil niet meteen een probleem wordt, en dat leerlingen verantwoordelijkheid leren nemen voor hun eigen behoeften en gedrag, zonder dat professionals alles hoeven los te laten.
MENS ZICHTBAAR. CULTUUR BEWEEGT. VERSCHIL KRIJGT RUIMTE.
Niet: "hier is je eigen leerproces, succes ermee." Maar ook niet: "de volwassenen bedenken wel wat goed voor je is."
Dit ben ik. Dit heb ik nodig. Dit kan ik. Dit vind ik lastig. Hier wil ik naartoe. En hierin heb ik jou nodig.
Zo draagt de leerling steeds een stukje meer. En de docent mag begeleiden, spiegelen, uitdagen, grenzen stellen en gewoon lesgeven.
Onze ambitie is een generatie die zichzelf kent vóórdat de wereld al honderd keer heeft verteld wie ze zou moeten zijn. Die woorden heeft voor wat ze nodig heeft, weet waar haar talent zit, en verantwoordelijkheid kan dragen voor haar eigen ontwikkeling, in plaats van daar pas jaren later achter te komen.
Als leerlingen meer van zichzelf kunnen dragen, hoeft niet alles op de schouders van de docent terecht te komen. En dát lijkt ons inclusief onderwijs waar iedereen iets aan heeft.
