De mens in zijn bredere bestaan.
Labelloos Leven is er voor de GGZ en het sociaal domein. Behandelaars, begeleiders en sociaal werkers doorlopen eerst zelf de Stairway. Daarna krijgen cliënten dezelfde kans om zichzelf te leren kennen. Het sluit aan bij herstelgericht werken en positieve gezondheid.
Gisteren was je nog gewoon jezelf, met je eigen humor, je favoriete eten, je relaties, je dromen, je gewoontes en ideeën. En dan ineens is er een diagnose, een dossier, een behandelplan, een hoofdbehandelaar, een ondersteuningsvraag, en misschien een heel team mensen dat professioneel iets van je vindt.
Die zorg kan hard nodig zijn. Een diagnose kan opluchten. Een behandeling kan levens veranderen. Ondersteuning kan het verschil maken tussen kopje-onder gaan en weer grond onder je voeten voelen. Daar doet Labelloos niets aan af.
We hebben alleen nog één vraag: wie ben jij eigenlijk nog meer?
Er wordt veel gevraagd: wat is er gebeurd, waar heb je last van, wat lukt niet, welke symptomen ervaar je, wat is je hulpvraag. Belangrijke vragen, écht.
Maar stel dat we ook vragen: waar ga jij eigenlijk van leven? Wat vind je belangrijk? Wat heb je nodig? Waar ben je goed in? Wat vind je lastig? Waar word je blij van? En wie ben je als we het even niet hebben over wat er met je aan de hand is?
Niet om problemen te ontkennen, juist om de hele mens weer in beeld te krijgen.
Ook hier begint Labelloos niet bij de cliënt. Wie iemand anders uitnodigt om voorbij zijn rollen, overtuigingen en verhalen naar zichzelf te kijken, mag dat zelf ook. Dus doorlopen de behandelaar, begeleider en sociaal werker eerst zelf de Stairway. Niet als therapeutische interventie, maar om zelf te ervaren hoe het is als iemand nieuwsgierig naar je blijft, zonder direct te analyseren of concluderen.
maakt zichtbaar wie iemand óók is.
bouwt mee aan een cultuur waarin die hele mens welkom kan zijn.
Iemand helpen zichzelf terug te vinden is prachtig. Maar als diegene vervolgens alleen welkom is zolang hij zich gedraagt zoals het systeem verwacht, zijn we nog niet klaar. Authenticiteit vraagt ook iets van de omgeving: kunnen wij verschil verdragen, nieuwsgierig blijven, naast iemand staan zonder zijn leven over te nemen, ruimte geven zonder iemand los te laten?
MENS ZICHTBAAR. CULTUUR BEWEEGT. DE MENS KRIJGT RUIMTE.
Een verhaal dat jarenlang vooral draaide om wat er misging, kan zo weer ruimte krijgen voor wat belangrijk is, wat nodig is, wat kan, wat moeilijk blijft en waar plezier zit. Niet door de diagnose te vergeten of het verleden zomaar los te laten, maar door ruimte te maken voor: dit hoort bij mij, maar dit is niet alles wat ik ben.
Na therapie, begeleiding, opvang, een crisis, een verhuizing, verlies, een nieuw begin: er komt altijd een moment waarop de vraag niet meer alleen is "hoe gaat het met mijn probleem?", maar: hoe wil ik eigenlijk leven?
Daar wordt zelfkennis praktisch: weten wat je nodig hebt, waar je grens ligt, wat energie geeft, welk patroon je herkent en welk stuk je zelf kunt dragen.
Jezelf genoeg kennen om te weten wat van jou is en wanneer je een ander nodig hebt.
Onze ambitie voor Labelloos Leven is eigenlijk vrij gewoon: dat iemand zichzelf weer tegenkomt. Niet alleen als patiënt, cliënt of statushouder, maar als mens. Met een verleden, behoeften, eigenaardigheden, talent, gedoe, plezier en een morgen.
Een label vertelt iets. Jij vertelt de rest.
